materiały partnera
Gdy tulipany przekwitną, rabata szybko traci wiosenną atrakcyjność, lecz pod ziemią nadal trwa przygotowanie roślin do kolejnego sezonu. Cebula mateczna odbudowuje zapasy i wytwarza cebule przybyszowe. Od pielęgnacji w tym okresie zależy, czy za rok pojawią się dorodne kwiaty, same liście czy tylko coraz drobniejsze rośliny.
Po opadnięciu płatków należy usunąć pozostałość kwiatu wraz z rozwijającą się torebką nasienną. Pędu i liści nie ścina się jednak od razu. Zielone części muszą pozostać do naturalnego zżółknięcia, ponieważ przekazują substancje zapasowe do cebuli.
W tym czasie tulipany warto umiarkowanie podlewać, jeżeli wiosna jest sucha. Można także zastosować nawóz do roślin cebulowych, szczególnie na lekkiej i ubogiej glebie. Gdy liście całkowicie zaschną, można je łatwo usunąć. Zaplatanie, zawiązywanie lub przedwczesne łamanie liści ogranicza powierzchnię fotosyntezy i nie pomaga cebulom dojrzeć.
Bez corocznego wykopywania stosunkowo dobrze radzą sobie tulipany botaniczne oraz część odpornych odmian należących między innymi do grup Kaufmanna, Greiga i Fostera. Najlepiej zachowują się w przepuszczalnej glebie, która latem nie pozostaje mokra. Na odpowiednim stanowisku mogą stopniowo tworzyć naturalizujące się kępy.
Odmiany wielkokwiatowe, pełne, papuzie i silnie uszlachetnione częściej drobnieją, gorzej powtarzają kwitnienie lub dzielą się na liczne niewielkie cebule. Portal Ogarnij Ogród prezentuje różne grupy roślin cebulowych, co ułatwia ustalenie, czy dana odmiana nadaje się do wieloletniego pozostawienia na stanowisku. Nie każdy tulipan wymaga identycznego traktowania.
Wykopywanie pozwala oddzielić cebule przybyszowe, odrzucić egzemplarze miękkie i uszkodzone oraz ponownie posadzić wyłącznie zdrowy materiał. Zabieg jest szczególnie wskazany na ciężkich, długo wilgotnych glebach, na których cebule są bardziej narażone na gnicie. Pomaga też zachować regularny układ nasadzeń i odpowiednią głębokość sadzenia.
Cebule wykopuje się, gdy liście są już żółte, ale ich pozostałości nadal pozwalają odnaleźć rośliny. Zbyt wczesne wydobycie przerywa dojrzewanie, natomiast nadmierne zwlekanie zwiększa ryzyko przypadkowego uszkodzenia cebul szpadlem. Nie trzeba wykopywać wszystkich tulipanów co roku – często wystarcza wykonanie tego zabiegu co dwa lub trzy sezony, gdy kwitnienie wyraźnie słabnie.
Po wykopaniu cebule należy delikatnie oczyścić z ziemi i pozostawić do wyschnięcia w przewiewnym, zacienionym miejscu. Dopiero później usuwa się luźne łuski, pozostałości korzeni i oddziela cebule potomne. Materiału nie należy zamykać w szczelnych plastikowych workach, ponieważ brak wentylacji sprzyja rozwojowi pleśni.
Do jesieni cebule przechowuje się w suchym, przewiewnym pomieszczeniu, najlepiej w ażurowych skrzynkach albo papierowych torbach. Co pewien czas warto je obejrzeć i usunąć egzemplarze z plamami, miękkimi fragmentami lub nieprzyjemnym zapachem. Ponowne sadzenie przeprowadza się jesienią, gdy podłoże jest już chłodne, ale jeszcze niezamarznięte. Duże cebule umieszcza się na głębokości odpowiadającej mniej więcej trzykrotności ich wysokości, uwzględniając jednocześnie rodzaj gleby.
