Dlaczego koszatniczka to zwierzę inne niż wszystkie?

Jeśli chomik jest nocnym samotnikiem, to koszatniczka jest jego całkowitym przeciwieństwem. To żywioł, intelekt i skomplikowana struktura społeczna zamknięta w zwinnym, szarobrązowym ciele z charakterystycznym pędzelkiem na ogonie.

Rodowód z Andów

Koszatniczki pochodzą z zachodnich stoków chilijskich Andów. W przeciwieństwie do wielu gryzoni, prowadzą dzienny tryb życia, co czyni je idealnymi towarzyszami dla osób, które chcą obserwować swoich pupili w pełnym słońcu.

W naturze żyją w ogromnych koloniach, budując sieć tuneli pod krzewami. Ta społeczna natura jest kluczowa: koszatniczka nigdy nie może być hodowana pojedynczo. Samotna koszatniczka to zwierzę nieszczęśliwe, apatyczne, a często wręcz chorobliwie autoagresywne. Potrzebują przynajmniej jednego partnera tej samej płci, by wspólnie "rozmawiać" (wydają z siebie całą gamę pisków i ćwierkań) oraz wzajemnie iskać futerko.

Domowa „Willa”: Wysokość ma znaczenie

O ile dla chomika liczy się powierzchnia dna, o tyle koszatniczka to mistrzyni wspinaczki.

• Wielopiętrowe woliery. Zapomnij o klatce. Koszatniczki potrzebują wysokiej woliery (min. 100 cm wysokości) z wieloma piętrami, drabinkami i gałęziami.
• Metal i szkło. Koszatniczki to "terminatory" wśród gryzoni. Plastikowa kuweta zostanie obrócona w pył w jedną noc. Ich lokum powinno opierać się na metalowych prętach i szklanym spodzie lub drewnianych elementach zabezpieczonych przed gryzieniem.
• Kołowrotek (bezpieczny!). Podobnie jak chomiki, kochają biegać, ale ze względu na ich długie ogony, kołowrotek musi być duży (min. 30-35 cm) i posiadać pełną bieżnię (bez efektu gilotyny).

Dieta. Życie bez cukru

To najbardziej specyficzny punkt opieki. Koszatniczki mają genetyczną skłonność do cukrzycy, co oznacza, że ich organizm nie radzi sobie z metabolizowaniem cukrów prostych.

• Siano to podstawa. Musi być dostępne 24/7. To paliwo dla ich układu pokarmowego i sposób na ścieranie zębów.
• Zioła i liście. Suszony mniszek lekarski, babka lancetowata, liście brzozy czy pokrzywa to ich naturalne menu.
• ZERO owoców. Nawet jeden plasterek jabłka czy suszony banan może być dla nich zabójczy w dłuższej perspektywie. Unikamy też miodowych kolb i kolorowych chrupek z marketów.
• Warzywa. Tylko te o niskiej zawartości cukru, głównie suszone (np. korzeń cykorii, natka pietruszki).

Higiena i zabawa

Koszatniczki nie kąpią się w wodzie – kontakt z nią może skończyć się dla nich ciężkim przeziębieniem. Ich rytuałem jest kąpiel w pyłku wulkanicznym (specjalnym piasku dla gryzoni). Widok dwóch koszatniczek wspólnie "kręcących młynka" w misce z piaskiem to jeden z najbardziej rozczulających momentów dla opiekuna.

Uwaga na ogon! Nigdy, pod żadnym pozorem nie łap koszatniczki za ogon. W chwili zagrożenia potrafią one odrzucić skórę z ogona (mechanizm autotomii), aby uciec drapieżnikowi. Ogon nigdy nie odrasta, a rana jest dla zwierzęcia bardzo bolesna.

Koszatniczki to zwierzęta dla osób cierpliwych i uważnych. Nie są przytulankami – to raczej mali, energiczni współlokatorzy, którzy zaproszą Cię do swojego świata, jeśli tylko uszanujesz ich dietę i potrzebę wspólnoty.

Szczegółowy spis wyprawki 

Przygotowanie domu dla "chilijskich wiewiórek" wymaga postawienia na trwałe, naturalne materiały. Oto co musi znaleźć się w wolierze:

1. Wyposażenie wnętrza

• Drewniane piętra i podesty. Koszatniczki kochają obserwować teren z góry. Unikaj pięter z siatki metalowej (ranią łapki).
• Grube gałęzie drzew. Najlepiej z brzozy, wierzby lub drzew owocowych (jabłoń, grusza). Służą do wspinaczki i są naturalnym gryzakiem.
• Domki i kryjówki. Przynajmniej dwa duże domki drewniane lub ceramiczne, aby zwierzęta mogły spać razem lub osobno.
• Tunele z kory korkowej. Idealne do przebiegania i chowania się, a przy okazji bezpieczne do podgryzania.

2. Akcesoria do karmienia i pojenia

• Ciężka ceramiczna miseczka. Plastikową koszatniczki będą przesuwać lub pogryzą. Ceramika jest stabilna.
• Szklane poidło. Koszatniczki potrafią przegryźć plastikowe poidło w kilka minut, zalewając całą ściółkę. Szklane poidło z metalową rurką to standard.
• Paśnik na siano. Zewnętrzny lub wewnętrzny (metalowy), aby siano nie było zadeptywane i brudzone odchodami.

3. Zabawa i Higiena

• Duża miska na kąpiele piaskowe. Powinna być stabilna i dość wysoka, bo koszatniczki podczas kąpieli bardzo pylą.
• Hamaki i liny. Wykonane z grubych, naturalnych materiałów (np. bawełna, juta). Koszatniczki uwielbiają na nich odpoczywać, choć trzeba się liczyć z ich okresową wymianą (zostaną pogryzione).

4. Zdrowa Spiżarnia (Menu)

• Zioła podstawowe. Mieszanki zawierające mniszek lekarski, babkę lancetowatą, pokrzywę, liście brzozy, maliny i porzeczki.
• Kwiaty. Suszony nagietek, chaber bławatek, malwa.
• Korzenie. Korzeń mniszka, cykorii, topinamburu (świetnie regulują poziom cukru).
• Warzywa (tylko suszone i niesłodkie). Ogórek, cukinia, korzeń pietruszki.

5. Ściółka

• Odpylone wióry lub ściółka lniana/konopna. Warstwa powinna być dość gruba, by wchłaniać wilgoć, ale koszatniczki nie kopią tak intensywnie jak chomiki – one wolą eksplorować wysokość.
• Złota zasada. Kupując cokolwiek dla koszatniczki, zadaj sobie pytanie: "Czy jeśli ona to zje, to jej zaszkodzi?". Jeśli odpowiedź brzmi "tak" (plastik, farby, kleje), nie wkładaj tego do woliery.